Blog Poverty History

Reacties:

Elisabeth :
Hoi Ted, ik heb al eerder gereageerd op een posting van jou. Een goed plan, geen overhead en geen duur betaalde managers wat je in al die grote tegenkomt zoals Novib, Care, SNV, Oxfam enz Als je ook nog de materialen plaatselijk koopt dan heeft de economie er ook nog wat aan. Wat ik niet begrijp is dat sturen van speelgoed! Ik koop in Zimbabwe zelf gemaakt speelgoed van ijzerdraad, fietsjes, autos enz en je moet ze geen plastic rommel geven. Zijn er geen ballen te krijgen in Tanzania! Mijn man is geboren in Afrika en zijn vader maakte het speelgoed zelf. Verder in een klimaat wat warm is, spelen kinderen buiten en niet binnen. En buiten is er van alles te vinden. Ik hoop dat het succes heeft en dat het klein blijft anders verlies je alles uit het oog door de steeds groter wordende administratie.

Ted Koch :
Elisabeth: We hebben inmiddels goede contacten met de districtscommissaris van Mkuranga, waar we het eerste dorp gaan bouwen. We willen dat de bouw en exploitatie ervan een injectie geeft aan de locale economie. En zullen daarom alles zo veel mogelijk locaal kopen en mensen van Mkuranga inhuren. We vinden het ook belangrijk dat het als een Tanzaniaans project gezien wordt waar ze trots op kunnen zijn en waardoor de acceptatie en intergratie vergroot wordt. Om dit doel te bereiken zullen er zo min mogelijk buitenlanders een baan krijgen in de dorpen. Zeker niet in de management functies! De Tanzanianen hebben genoeg kwaliteiten om dit zelf te kunnen. Het management van het dorp zal worden aangestuurd door de Tanzanianen in het bestuur van Malaika Kids Tanzania, dat 50% uit Tanzanianen bestaat en 50% uit buitenlanders. Ook dit bestuur bestaat uit vrijwilligers, maar voor de mensen die zij in dienst nemen is het een normaal betaalde baan. Wat het speelgoed betreft, in Tanzania is er een overheidsorgaan die de weeskinderen registreert, plaatst en controleert. De eisen die ze stellen aan de leefsituatie van een weeskind zijn hoger dan de gemiddelde Tanzaniaan aan zijn eigen kinderen kan geven. In het geval van ons weeshuis vonden ze dat de kinderen niet genoeg speelgoed hadden. Speelgoed is relatief duur in Dar es Salaam, omdat het meeste wordt geïmporteerd uit Zuid Afrika en Dubai. Veel komt uiteindelijk net als in Nederland uit fabrieken in China en Taiwan. Het is dus gewoon een rekensommetje dat zeker in dit beginstadium een uitkomst is. Daarnaast betrekken we door de manier waarop we het speelgoed daar krijgen mensen heel persoonlijk bij het project. Toen ik op mijn werk vertelde dat de kinderen speelgoed nodig hadden, had ik de volgende dag vier vuilniszakken vol met speelgoed. Nederlandse kinderen hebben veel te veel speelgoed. Dat wordt onderstreept doordat we aan het consultatiebureau die speelgoed voor ons inzamelen, te stoppen met inzamelen omdat we worden overspoeld. Het meeste speelgoed is in nieuw staat. Soms zelfs nog in de verpakking.

Elisabeth :
Ongelovelijk Ted dat de Tanzania overheid vindt dat de weeskinderen een hogere standard van leven moet hebben dan een kind bij ouders??? Maar dat zie je in Nederland met adoptie, de ouders moeten 2 verdieners zijn, geloof ik... Verder denk ik dat het waar is dat Nederlandse kinderen te veel speelgoed krijgen. Is er bij het speelgoed bv ook een schoolbordje met krijt en klei en een figuurzaag? Het speelgoed in mijn jeugd en we speelden voor uren, dambord, schaakbord. Nooit plastic troep. Wel als kleintje een teddybeer gehad, die ik nog heb, geerfd van mijn vader, ooms en tante dus de hele familie heeft die gehad. De mensen die door het bestuur worden ingehuurd worden dus betaald maar de 50% van de Tanzanianen in het bestuur, zijn die ook vrijwilligers? Ik hoop van harte...

Stijn :
Mijn Tanzaniaanse vrouw, mijn schoonmoeder en ik twee jaar geleden besloten weeskinderen en staartkinderen in Tanzania STRUCTUREEL te gaan helpen. Het toverwoord: "Structuur"!

Reageer ook!

Helaas... reageren is na 10 september 2005 niet meer mogelijk.